Karel en de Elegast - Verwerkingsopdracht -

Voor de verwerkingsopdracht bij 'Karel en de Elegast' heb ik het beroemde verhaal in een nieuw modern jasje gestoken. Onderstaande betreft een fragment. 

Na twee jaar gevangenisstraf is Elegast weer op vrije voeten. Hiervoor stond hij op nummer een van de lijst van topadvocaten van het land. Bij een van zijn zaken heeft Elegast een van zijn cliënten verdedigd tegen een misdadiger en deze zaak had hij in eerste instantie gewonnen. Echter had de advocaat van de misdadiger, een advocaat die op nummer twee stond op de lijst der topadvocaten en die de naam draagt Eggeric , de rechter zo kunnen manipuleren dat de rechter Elegast als een corrupte advocaat heeft veroordeeld. Nu mag Elegast nooit meer werken als advocaat en is hij alles kwijt. Elegast loopt door de straten van Amsterdam en hij is geneigd te gaan stelen voor eigen overleving.

De afgelopen twee jaar zijn zo aan hem voorbijgegaan en Elegast heeft geen idee wat er in die tijd in de buitenwereld is gebeurd. Terwijl hij door de straten dwaalt, wordt hem een krant in de handen gedrukt. Elegast leest de grote koppen op de voorpagina: “Nummer één advocaat Eggeric boekt weer succes”. Elegast begint te grijnzen. ‘Precies wat ik al verwacht had’, denkt hij. Elegast gooit de krant in de prullenbak en hij loopt een parkje in. Het is al erg laat en onder een brug ziet hij een groepje zwervers op de grond liggen. Elegast besluit ernaar toe te gaan. Wanneer de zwervers erachter komen dat Elegast niets heeft, besluiten ze hem op te nemen in de groep. De hele nacht vertellen ze elkaar hun verhalen en Elegast krijgt medelijden met de zwervers. Hij vindt dat de zwervers deze armoede niet verdienen en dat de maatschappij drastisch veranderd zou moeten worden. ’s Nachts besluit Elegast terug de stad in te gaan om eten en een telefoon te stelen. Hij schakelt het alarm uit en breekt in bij de dichtstbijzijnde Albert Heijn supermarkt. Vervolgens gaat hij richting een telefoonzaak, waar hij een iPhone meeneemt. Het alarm was afgegaan, maar Elegast heeft de indruk kunnen wekken dat het kwam door een storing in het systeem dat wel vaker voorkwam. Zodoende heeft Elegast zich snel uit de voeten kunnen maken.

De volgende dag gaat Elegast al vroeg op pad. Hij is heel erg boos op de onrechtvaardige Eggeric. Eggeric vormt een gevaar voor de wereld en Elegast wil dat Eggeric voorgoed achter de tralies zit. Elegast bedenkt een plan waarvoor hij een grote som geld nodig heeft. Hij besluit de misdadiger te beroven, voor wie Eggeric twee jaar geleden advocaat is geweest. Elegast weet dat de misdadiger een echte drugsbaron is en dat hij een ondergrondse loods heeft met drugs en veel contant geld. Destijds heeft Eggeric deze loods goed verborgen weten te houden, waardoor Elegast corrupt overkwam. Elegast gaat meteen naar de ondergrondse loods.

Wanneer Elegast aankomt, staat de deur van de loods open. ‘Ik wist dat deze criminelenbende onvoorzichtig is, maar zijn ze zo dom om de deur open te laten staan?’, denkt Elegast. Net wanneer Elegast naar binnen wil lopen, hoort hij een bekende stem. Deze stem herkent hij uit duizenden: Eggeric. Hij besluit naar binnen te gluren en ziet inderdaad Eggeric staan, samen met de bekende groep criminelen. ‘Aha, ze werken dus samen. Ik wist niet dat Eggeric ook in het drugscircuit zat’, denkt Elegast. Hij wil ze op heterdaad betrappen, maar hij moet wel bewijs kunnen leveren. Ineens herinnert hij zich de gestolen telefoon. Hij pakt de iPhone uit zijn zak en maakt stiekem foto’s en video’s van de gesprekken tussen Eggeric en de criminelen. Tevreden loopt Elegast weg en hij gaat op weg naar het politiebureau. Hij toont aan iedereen die het maar wil zien de beelden. Het is duidelijk: Eggeric is corrupt. Diezelfde dag nog worden Eggeric en de criminelen opgepakt. Er is meer dan genoeg bewijs: de beelden en het gevonden geld en drugs in de loods. Tijdens de rechtszaak blijkt dat veel meer advocaten de dupe zijn geweest van Eggeric. De criminelen en Eggeric belanden in de cel en Elegast wordt beloond: hij mag weer advocaat zijn én hij krijgt zijn bezittingen weer terug. En de oude cliënt van Elegast van twee jaar geleden? Zij is heel erg blij dat Elegast de criminelen alsnog te pakken wist te krijgen en zij beloont hem met een flinke som geld. Elegast besluit de bezittingen en het geld met de aardige zwervers in het park te delen en zo vormt hij een mooi voorbeeld voor de maatschappij. Allen leefden nog lang en gelukkig. 

Boekverslag Siegfried - Harry Mulisch

Het boek Siegfried gaat over Rudolf Herter, een schrijver die een bezoekje brengt aan het Oostenrijkse Wenen om zijn nieuwste boek te promoten. Dit is tevens de stad waar Hitler vandaan komt. Tijdens een van zijn interviews komt Herter op het idee om een roman te schrijven over Hitler, waarin men het ware gezicht van Hitler te zien krijgt. Na afloop van een lezing maakt Herter echter kennis met het bejaarde echtpaar Falk, die informatie over Hitler heeft, wat nog nooit iemand ooit heeft geweten.

De omslag oogt erg duister, wat de verwachting opwekt van een typisch oorlogsverhaal. Ook vanwege de ondertitel ‘een zwarte idylle’, wordt de indruk gewekt van een donker en grauw verhaal. Tegelijkertijd wordt er ook een open plek opgewekt. Na het lezen van de achterkant van het boek, denk je al gauw dat het boek sterk gaat over Hitler en Eva Braun. Bovendien wekt de titel de indruk op dat het boek zal gaan over een één of andere Siegfried. Achteraf is het boek niet een typisch oorlogsverhaal. Ook wordt duidelijk dat Siegfried, Hitler en Eva Braun inderdaad een grote rol in het verhaal spelen samen met Herter.

Siegfried is het geheim dat een grote rol speelt in het verhaal. De titel Siegfried is daarom erg logisch. Siegfried is de fictieve zoon van Hitler en Eva Braun, wat niemand weet. Het boek vertelt onder andere wat er met Siegfried gebeurt. Herter probeert door Siegfried dichter bij Hitler te komen.

Het boek omvat enkele belangrijke personages. Rudolf Herter is de hoofdpersoon van het verhaal, hij is een succesvolle schrijver en een diepgaande denker. Tegelijkertijd is Herter een alter ego van Harry Mulisch. Maria is de vriendin van Herter die samen met hem naar Wenen reist. Ze is erg zorgzaam en organisatorisch. Echtpaar Falk kan beschouwd worden als één personage. Het bejaarde echtpaar is verbitterd door de oorlog en door het verlies van Siegfried, wat later duidelijk wordt. Ten slotte zijn er enkele personages die indirect in het verhaal komen. Oorlogsleider Hitler is erg ongrijpbaar en overdreven doelgericht. Eva Braun is de geliefde van Hitler en ze is erg begripvol naar Hitler toe. Hitler en Eva krijgen een zoon, Siegfried. Siegfried is een levendig en onschuldig jongetje, die midden in de oorlog zit.

Het verhaal speelt zich af in het onbepaalde heden in Wenen. Rudolf Herter is de focalisator en vanuit zijn perspectief wordt alles dus waargenomen. Het boek bevat veel open plekken. Zoals de ondertitel ‘een zwarte idylle’. Deze wekt meteen een open plek op. Ook het geheim van echtpaar Falk is een open plek. Andere voorbeelden van de open plekken zijn: wie is aanwezig in de droom van Herter en wat voor een verhaal gaat Herter in zijn roman verwerken.

Het thema van het boek is te omschrijven als ‘Hitlers ware identiteit’. Motieven die in het boek terugkomen zijn Siegfried en het Niets.

Siegfried is een mooi, intrigerend en uniek boek. Het is geen typisch oorlogsverhaal, wat eerst werd gedacht. Het feit dat het boek gaat over het enigszins ‘begrijpelijk’ maken van Hitler maakt het boek erg uniek. Ook de filosofische ideeën die Mulisch noemt, waren interessant,   alhoewel deze wel ingewikkeld waren en een hoop eigen kennis vereisten. Wij zijn erg positief over het boek en zijn tevreden dat we het boek gekozen hebben voor de opdracht.

Het proces van de discussie is prima verlopen. Er zijn zo eigenlijk geen echte verbeterpunten, aangezien alles wel soepel verliep. De opdracht was erg leerzaam, aangezien het je dwingt om ook eens een boek te lezen dat je normaalgesproken niet zo snel zou lezen. Hier leer je veel van, doordat je kennis maakt met verschillende schrijfstijlen en thema’s van boeken. Siegfried is een boek uit leesniveau 4. Het boek is niet te ingewikkeld, maar het verhaal is wel erg diepgaand waardoor de lezer ook moet meedenken met het verhaal.  Ik denk dat ik als volgend boek een boek uit leesniveau 3 of 4 zal lezen. Marte Jacobs van Tim Krabbé en/of Het Derde Huwelijk van Tom Lanoye zijn boeken die ik wel als volgend boek zou willen lezen. 

Verwerkingsopdracht: “Ik was nooit in Isfahaan” door Tommy Wieringa Beeldopdracht, door Mendy, Daan, Pim, Annamarthe en Sanne (4C)

Wij hebben gekozen voor het maken van een nieuwe omslag voor het boek van Tommy Wieringa. We vonden namelijk de oude omslag niet passend voor het boek, omdat we de lay-out niet mooi vonden. Na het bestuderen van de omslag zagen we dat deze bestond uit drie teksten, een rug en een voor- en achterkant plus titel. We hebben de titel veranderd naar: “Wieringa’s reisverhalen”. Dit hebben we vooral gedaan omdat we vonden dat als we de gehele omslag zouden veranderen, we ook de titel zouden moeten aanpassen. Ook is de titel Wieringa’s reisverhalen veel accurater dan Ik was nooit in Isfahaan. De titel Ik was nooit in Isfahaan, is afgeleid van een gedicht van P.N. van Eyck, waarin de stad Isfahaan metafoor staat voor de dood. Aangezien de dood steeds terugkomt in de verhalen van dit boek van Wieringa, is deze titel wel verklaarbaar. Echter, voordat wij het boek gingen lezen en op de hoogte waren geraakt van het gedicht van Van Eyck konden wij de titel niet plaatsen. Hierom hebben wij dus ook voor een logischere titel gekozen.

Ook de teksten die op de oude omslag stonden hebben wij vervangen. De tekst op de voorkantflap ging over het verhaal Ik was nooit in Isfahaan zelf, de tekst op de achterkant was een korte mening over het boek en de tekst op de achterkantflap was een stukje over Wieringa’s oeuvre.

Allereerst het stukje tekst op de voorflap. Dit is wat wij ervan gemaakt hebben: “Ik was nooit in Isfahaan is het Boekenweekgeschenk waarin Tommy Wieringa met veel fantasie een groot aantal kostelijke anekdotes aan de lezer cadeau doet. Van Syrië tot Egypte, van Frankrijk tot Zwitserland; Wieringa neemt je overal mee naar toe in deze verzameling van verhalen die aandoen alsof ze in een logboek hadden kunnen staan. Met zinnen als deze: "Asgabat is de naar buiten gekeerde geest van een man, een infantiele machtsfantasie, tot marmer versteend narcisme”, wekt hij een sfeer van mysterie, een neiging om verder te lezen, op zoek naar meer.”

Deze tekst geeft duidelijk weer wat je van het boek kunt verwachten, namelijk een aantal vermakelijke verhalen die zich afspelen op verschillende plaatsen, waarbij Wieringa gebruikt maakt van een zeer mooie schrijfstijl. Aangezien dit één van de eerste teksten is die mensen zullen bekijken, als zij het boek willen kopen of lezen, moet deze tekst dus duidelijk, beschrijvend (maar niet te inhoudelijk) en lovend zijn.

De tweede tekst, degene met onze mening, is de volgende geworden: “Deze fascinerende bundel van de veelgeprezen schrijver Tommy Wieringa is een groot plezier om te lezen. Doordat Wieringa gebruik maakt van een groot scala aan mooie, stilistische zinnen beleef je de verhalen alsof je er zelf bij bent. Een waardig Boekenweekgeschenk!”

Aangezien een tekst als deze, die duidelijk bedoelt is om de mogelijke lezer aan te sporen het boek daadwerkelijk te lezen, bovenal lyrisch moet zijn over het boek, is dat precies hoe we geschreven hebben. Natuurlijk is de tekst lichtelijk overdreven door het gebruik van veel bijvoeglijke naamwoorden, maar dat is in een geval als dit niet erg, integendeel, hier is het zelfs gepast.

De derde tekst over Wieringa zelf, gaat als volgt: “Tommy Wieringa kreeg in 2002 voor zijn roman Alles over Tristan de Halewijnprijs. Hij brak pas echt door met zijn veelbekroonde roman Joe Speedboot. Deze roman kreeg onder meer in 2006 de Ferdinand Bordewijk Prijs en de eerste Magazijn La Vie en Rose Prijs. Eén zin in dit boek leverde hem ook Tzumprijs van 2006 op:  “De knalpijpen glansden als bazuinen, de wereld leek te verschroeien in allesverzengend lawaai wanneer de jongens het gaspedaal intrapten met de koppeling in, alleen om te laten weten dat ze bestonden, zodat níemand daaraan zou twijfelen, want wat niet weerkaatst, bestaat niet.” Daarnaast schreef Wieringa nog een verscheidenheid aan andere prachtige boeken, waaronder Caesarion en Dit zijn de namen.”

Deze tekst is niet bijster interessant om te verantwoorden. We hebben een tekst geschreven waarin we precies vertellen welke belangrijke prijzen Wieringa gekregen heeft voor zijn werk. Dat is eigenlijk ook het doel van een tekst over de schrijver, omdat dat de lezer duidelijk moet maken dat hij veel van het boek te verwachten heeft, omdat de schrijver al veel andere bekroonde (dus goede) boeken heeft geschreven.

Dan nu het beeldmateriaal. Op de omslag hebben we drie afbeeldingen geplakt.

De afbeelding op de voorkant is een schilderij van een (Afrikaanse) markt. Hij is geschilderd door Angu Walters en heet “The Village Market”. We hebben dit schilderij gekozen voor op de voorkant, omdat het vrolijk is en meteen doet denken aan verre reizen. Dat heeft niet te maken met één van de verhalen die in het boek Ik was nooit in Isfahaan staan, maar het komt meer door de sfeer die de markt uitademt, die wij vinden passen bij het boek in zijn algemeenheid.

De tweede afbeelding echter, straalt eerder het tegenovergestelde uit van het andere schilderij. Dit schilderij van een oude man (wij vermoeden dat hij een zwerver is) straalt juist terneergeslagenheid, verdriet en melancholiek uit. Dit komt in het boek van Wieringa ook erg vaak voor. De twee afbeeldingen staan op de voor- en achterzijde van het boek, als metafoor voor “de keerzijde van de medaille”. We zijn er bij dit kunstwerk niet achter gekomen wie het gemaakt heeft.

Dan ten slotte de laatste afbeelding op de achterkantflap. Dit is een foto van Tommy Wieringa. We hebben ervoor gekozen ook een foto van Wieringa op te plakken, omdat lezers het fijn vinden een beeld te hebben van de schrijver het boek. Een foto van de schrijver is daarvoor een zeer geschikte oplossing.

Bronnen beeldmateriaal:

Afbeelding voorkant: Angu Walters, The Village Market: http://www.artcameroon.com/the-village-market/

Afbeelding achterkant: http://glassierkunst.nl/2013/11/11/2487/

Afbeelding achterkantflap: http://boeken.blogo.nl/files/2010/07/tommy-wieringa.jpg

Verwerkinigsopdracht: 'Why I Love This Book' - Het behouden huis, Willem Frederik Hermans

Het boek ‘Het behouden huis’ van Willem Frederik Hermans is een kort, maar bijzonder verhaal dat zich afspeelt in de tijd van de Tweede Wereldoorlog.  Een groep partizanen veroveren een verlaten stadje op de Duitsers en een van hen, een Nederlandse soldaat, installeert zich in een leegstaand landhuis. Echter, heroveren de Duitsers het stadje al gauw en zij nemen het landhuis in beslag. De Duitsers laten de Nederlander ongemoeid, omdat zij hem aanzien als de eigenaar van het landhuis. Maar als vervolgens de echte eigenaar opduikt, ontstaat er een bizarre situatie, met een scherpe en wrede ontknoping. ‘Het behouden huis’ is een echte bestseller voor jong en oud!

Het behouden huis heeft een hoge inzet door de gebeurtenissen die zich in het verhaal afspelen. Het boek leest vlot door de schrijfstijl van Hermans. Het verhaal speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog waardoor de lezer toch aan het denken wordt gezet over het feit dat de gebeurtenissen van het verhaal, ook in het echt plaatsgevonden kunnen hebben. De hoofdpersoon zit in conflict met zichzelf omdat hij alle mensen wil helpen, maar dit niet altijd kan door zijn positie als partizaan. Zijn keuzes worden constant op de proef gesteld door de gebeurtenissen in het boek.
Het huis zelf is prachtig ingericht met een voortuin. De kledingkasten zitten vol met kleding en het bad levert warm water, wat een bijzondere uitzondering was in die tijd.
De setting van het verhaal wordt tevens tot in de details besproken, overal waar de Nederlandse soldaat heengaat, wordt zijn omgeving wel beschreven. Wat ziet hij, wat voelt hij en wat denkt hij? De hoofdpersoon bezit vaak gemengde gevoelens omdat hij zelf ook verward is door wat er allemaal om hem heen gebeurt of om de handelingen die hij zelf moet verrichten. Achteraf laat hij gebaren achter of in zijn gedachtes is te lezen hoe hij tegenover een onderwerp staat. Deze eigenschappen karakteriseren de hoofdpersoon, wat hem menselijk maakt. Het lot ligt al vast voor de hoofdpersoon; het landhuis waar hij zich in heeft geïnstalleerd, zal niet langer meer alleen zijn terrein zijn door de komst van de Duitsers die de stad heroveren tijdens de Tweede Wereldoorlog. Deze gebeurtenis was onvermijdelijk.

Wat men nu nog moeilijk kan voorstellen, maar wat tijdens de Tweede Wereldoorlog voorkwam, waren dode mensen op straat, waar soldaten overheen marcheerden om niet uit de maat te raken.  Het buitensporige komt hierin terug. De hoofdpersoon krijgt het ene conflict na het andere conflict op zijn bord gelegd. Eerst ontdekt hij een gesloten kamer in het huis, dan willen de Duitsers bij hem intrekken, de werkelijke eigenaar van het huis duikt op en vele slachtoffers vallen voor zijn neus. De hoofdpersoon verandert gedurende het verhaal van een eigenwijze soldaat die niet naar zijn kolonel wil luisteren, naar een verbitterde soldaat met enig medeleven.
De Nederlandse soldaat wordt telkens getest op zijn uithoudingsvermogen als partizaan tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hoe verbergt hij het feit dat hij Nederlander is, dat hij weet dat de Russen komen en dat hij partizaan is? De lezer wil weten hoe de hoofdpersoon de conflicten oplost en hoe hij omgaat met de doden. De lezer wil steeds meer over de hoofdpersoon te weten komen. Er ontstaat geen echte liefde tussen de lezer en de hoofdpersoon, doordat de gebeurtenissen toch erg heftig zijn en moeilijk voor te stellen in onze huidige tijd, maar de lezer wil wel meer te weten komen over de hoofdpersoon, wat ook een soort band schept.
Het behouden huis vertelt vooral wat de Nederlandse soldaat meemaakt in oorlogstijd en de gebeurtenissen rondom het landhuis. De titel van het boek is simpel, maar vertelt precies genoeg over het verhaal. Het is pakkend, vanzelfsprekend en mysterieus. Willem Frederik Hermans gebruikt metaforen en verwerkt vergelijkingen in het verhaal. Hierdoor krijgt de lezer een nog betere indruk van de situatie in het verhaal. Dit verhaal is uniek, realistisch en heftig en de moeite waard om over na te denken. Gedurende het hele verhaal bouwen de conflicten en de gebeurtenissen zich op tot aan het eind van het boek. De lezer zit zo gedurende het hele verhaal in spanning tot de ontknoping. Het verhaal zelf is kort, maar de spanning die het verhaal met zich meebrengt is lang genoeg om de lezer te laten doorlezen.

Het behouden huis is niet overal even bekend, maar dat zou dit boek wel moeten zijn. Het boek bevat spannende gebeurtenissen, onzekerheden, mooie beschrijvingen en een wrede ontknoping. De lezer is gedurende het hele verhaal in de macht van het boek. Dit boek zet mensen aan het denken. Het behouden huis is dus een echte bestseller. 

C Verwerkingsopdracht Literatuur

Opdracht 2. 

Auctoriale vertelinstatie of ik-vertelinstantie, welke van de twee krijgt de voorkeur? In De schilder en het meisje van Margriet de Moor is een auctoriale vertelinstantie gebruikt en in Een schitterend gebrek van Arthur Japin is een ik-vertelinstantie gebruikt. Beide zijn historische romans en als ik de verhalen lees merk ik meteen een verschil in de sfeer door de manier van vertellen.

Mijn voorkeur gaat uit naar de ik-vertelinstantie zoals deze gebruikt is in Een schitterend gebrek van Arthur Japin. Bij een auctoriale vertelinstantie kijk je door de ogen van een buitenstaander die het verhaal vertelt. Het is interessant om te lezen hoe de omgeving reageert op de hoofdpersoon, maar je weet zelf niet wat de hoofdpersoon denkt. Er wordt wel beschreven hoe de hoofdpersoon zich voelt, maar het is toch anders wanneer je de emoties en gevoelens leest vanuit een ik-perspectief. Bij een ik-vertelinstantie wordt het verhaal verteld uit het ik-perspectief en door dit zit je meer in het verhaal, naar mijn mening. Dit maakt het lezen ook leuker, omdat je je beter kunt inleven in de hoofdpersoon. De sfeer bij de auctoriale vertelinstantie vind ik best algemeen bij De schilder en het meisje.
Ook kan een ik-vertelinstantie verrassingen in het verhaal opleveren. Omdat je altijd leest vanuit de hoofdpersoon, weet je evenveel als de hoofdpersoon. Wanneer de hoofdpersoon iets niet weet of iets verkeerd heeft interpreteert, kan dit voor een verrassende slinger aan het eind van het verhaal zorgen. De hoofdpersoon kan je als het ware op het verkeerde been zetten. Dit geeft het verhaal een spannende sfeer. Bij een auctoriale vertelinstantie heb je dit niet zo, omdat de verteller al weet wat er gebeurt.
Verder wordt er bij het verhaal van Margriet de Moor vooral veel dingen beschreven, zoals kleding, omgeving en mensen. Bij het verhaal van Arthur Japin worden ook wel dingen beschreven, maar dan op de manier dat de hoofdpersoon de dingen ziet. Op de auctoriale verteninstantie worden deze beschrijvingen mij wat te langdradig. De beschrijvingen zijn te duidelijk. Bij de ik-vertelinstantie heb ik dit veel minder, omdat je met de hoofdpersoon meedenkt en het niet eens erg opvalt dat de hoofdpersoon eigenlijk ook dingen beschrijft. De sfeer is hier spannender.

Een ik-vertelinstantie heeft dus mijn voorkeur.  

Erik of het kleine insectenboek

Voor deze opdracht heb ik samengewerkt met Iris Visser en Isabelle Busman.

Beschrijving:

Voor dit schilderij van de Wollewei in het kamertje van Eriks grootmoeder Pinksterbloem, hebben wij ons laten inspireren door Erik of het kleine insectenboek. In hoofdstuk 1 beschrijft Erik het schilderij namelijk als volgt:

‘Het bezat eigenlijk helemaal geen naam, doch Erik had het bij zichzelf ‘Wollewei’ gedoopt, omdat men er witte schaapjes zag grazen in een groene weide. In de verte leunde een oude herder op zijn staf, en een kleine herdersjongen blies op een koperen hoorn. Doch wat Erik het mooist vond van dit schilderij, was dat de schilder er met eindeloos geduld alle insecten op geschilderd had die men maar mogelijk bedenken kon: rupsen en kevertjes kropen over de takken van de bomen, kleine spinnen weefden er hun web, dikke hommels droegen honing aan, en vlak tegen de onderlijst aan lag een enorm slakkenhuis. Dat moest wel zo groot zijn, omdat het vooraan lag, begreep Erik. In het gras, rechts onderaan, kronkelde een worm, en een doodgravertje stond er belangstellend naar te kijken alsof hij zich afvroeg welke kant het zou opgaan. Mieren waren er ook: zij holden ijverig tussen de afgevallen bladeren door elkander heen, maar Erik kon niet zien wie of er nu een had en wie niet. ‘Nu misschien is het daar ook te donker voor, besloot hij, en bleef met zijn handen over zijn hoofd het schilderij bekijken.’ 

Theorie 1, verwerkingsopdracht 1.

C Verwerkingsopdracht 1. 

Alle boeken die tot nu toe in de module zijn verschenen, op een rijtje gezet:

- Red ons, Maria Montanelli - Herman Koch
- Vast - Ton Anbeek
- Joe Speedboot - Tommy Wieringa
- Het moest maar eens gaan sneeuwen - Tjitske Jansen
- De zonnewijzer - Maarten 't Hart
- Een hart van steen - Renate Dorrestein
- Het diner - Herman Koch

Red ons, Maria Montanelli 

door: Herman Koch 

De omslag van Red ons, Maria Montanelli vind ik erg clean ogen en rustig. Op de omslag staan alleen  een paar oude gympen en de achtergrond is opvallend blauw gemaakt. Wat ik mooi vind is dat de gympen duidelijk naar voren komen door het lege blauwe achtergrond. Het fragment uit Red ons, Maria Montanelli gaat over een tienerjongen op de middelbare school met een grote mond. De gympen symboliseren de jongen doordat normaal tieners ook vaak op oude gympen lopen. Het boek zal zeker opvallen in de boekhandel. 

Vast

door: Ton Anbeek

De titel van het boek is bijzonder weergegeven, de letters zijn driedimensionaal en tegelijk stellen de letters inrichtingen voor. Dit past helemaal bij het verhaal, aangezien de hoofdpersoon in een inrichting zit. Door het rode achtergrond steken de letters goed af waardoor het opvalt. Door de omslag en de titel van het boek is het denk ik wel te verwachten waar het verhaal over gaat. De titel 'Vast' en de vormgeving van de letters (in de vorm van inrichtingen) is erg duidelijk. Ik denk wel dat de kaft er leuker uitgezien had kunnen hebben.

Joe Speedboot

door: Tommy Wieringa

Uit de omslag kan ik niet goed opmaken waar het verhaal over zou kunnen gaan. Op de omslag staat een jongen met zijn rug naar je gekeerd en hij heeft een sinaasappel op zijn schouder. Ik vind het leuk dat er een echte foto gebruikt is op de omslag, maar ik vind het jammer dat de foto niet veel zegt over het boek. Het voegt weinig toe aan de titel. Maar misschien dat dit allemaal duidelijk wordt wanneer je het verhaal hebt gelezen.  Voor nu vind ik het boek niet erg uitnodigend om te lezen, omdat het gewoonweg zeer moeilijk is om via de omslag te achterhalen waar het boek overgaat. 

Het moest maar eens gaan sneeuwen

door: Tsjitske Jansen

De omslag vind ik wel iets grappigs hebben, maar het heeft niet veel met de titel te maken.  De letters zijn wel duidelijk weergegeven en ik denk zeker wel dat mensen dit boek even zullen oppakken in de boekhandel. Ik vind het leuk weergegeven maar vraag me wel af wat het te maken heeft met de titel van het boek/gedichtenbundel. 

De zonnewijzer

door: Maarten 't Hart

 Deze omslag vind ik erg mooi. Het oogt wat klassiek en ouderwets wat ik wel leuk vind. Op de omslag staan bloemen die uitgedroogd zijn. In het fragment uit de module was te lezen dat een van de hoofdpersonen aan een zogenaamde zonnesteek zou zijn gestorven. Ik denk dat de omslag hier ook mee te maken heeft, vandaar de uitgedroogde bloemen. Dit boek zou ik zeker oppakken in de boekhandel!

Een hart van steen

door: Renate Dorrestein

 Deze omslag vind ik erg bijzonder. Op de omslag zijn de benen van een kind te zien. In het fragment uit de module was er ook uit op te maken dat kinderen een belangrijke rol in het verhaal spelen. Ik vind het mooi dat dit terugkomt in de omslag. De letters zijn ook mooi weergegeven, de titel is cursief gedrukt. Deze omslag nodigt zeker uit tot lezen!

Het diner

door: Herman Koch 

 Deze omslag lijkt erg veel op Red ons, Maria Montanelli van Herman Koch. Ook hier is de blauwe achtergrond te zien. Op de omslag is een bord met een kreeft te zien als maaltijd. Er is duidelijk een verband te zien met de titel en de omslag. Ik vind het leuk dat deze omslag lijkt op het andere boek van Herman Koch, omdat het meteen duidelijk is dat dit boek door dezelfde schrijver is geschreven. Maar het kan ook misleidend zijn, omdat deze boeken verder niets gemeen hebben, het is namelijk geen serie. 

Uiteindelijk spreekt de omslag van De Zonnewijzer van Maarten 't Hart mij het meest aan. De omslag is erg mooi en het maakt nieuwsgierig. Ik denk dan ook dat mensen dit boek snel zullen oppakken in de boekhandel door de titel en de omslag. Ik vind het zelf erg uitnodigend om te lezen!