Verslag leesgroepje - De wandelaar van Adriaan van Dis

Verwachtingen
De verwachtingen van het boek waren hoog. De lay-out sprak ons wel aan en de flaptekst nodigde uit tot lezen doordat 'De Wandelaar' geschetst werd als een spannend, avontuurlijk boek. En in zekere mate was dit ook van toepassing, maar toch bleven er veel vragen onbeantwoord.

Doordat er op de kaft van het boek twee handen stonden die rijkten naar een vallende hond, hadden wij allemaal de verwachting dat deze hond een centrale rol zou spelen in het verhaal en niets was minder waar.

De focus lag in dit boek niet op de avonturen die de hoofdpersoon meemaakte, ook was er zeker niet zoveel spanning als verwacht verwerkt in het boek. Het bleek een heel ander boek te zijn dan gedacht. Het gaat om de rijke heer Mulder die eenzaam blijkt te zijn. De hond houdt hem een lange tijd gezelschap, waarbij hij van de hond leert en probeert goed te doen voor mensen waar hij eerst geen oog voor had. Uiteindelijk is hij weer eenzaam. Door de band met ‘le chien’ is hij enorm gegroeid als persoon.

Het boek week dus enorm af van de verwachtingen. Maar ondanks dat, is het boek ons wel degelijk bevallen.

 

Titelverklaring

'De Wandelaar' kan naar onze mening terug slaan op de hoofdpersoon, de heer Mulder, of de hond.

De heer Mulder loopt dagelijks een vaste wandeling om tot rust te komen, dit doordat er voor de lezer onbekende gebeurtenissen uit het verleden aan hem knagen. De heer Mulder kan dus als 'De Wandelaar' worden gezien.

Maar de hond die bij een brand in de armen van de heer Mulder springt, is ook een groot wandelaar. Hij laat de heer Mulder vele onbekende plekken in Parijs zien en heeft vele vrienden gemaakt bij deze wandelingen. Ook kan uit het verhaal worden gehaald dat de hond grote reizen heeft gemaakt, waarbij hij veel van de wereld heeft gezien. Dus ook de hond kan bedoeld worden met ‘De Wandelaar’.

 

Personages

De hoofdpersonages zijn de heer Mulder/ Nicolas Martin en de hond. Andere belangrijke personages zijn de père Bruno, Sri en 'le chinois'.

De heer Mulder vangt een hond op die uit een brandend gebouw springt, waardoor ze gelijk een speciale band hebben met elkaar. Vanaf het begin van het boek is de heer Mulder een gesloten boek voor de lezer. De lezer kent zijn achtergrond niet en door bepaalde opmerkingen van de heer Mulder en het feit dat hij zich als ander persoon voordoet worden er bij de lezer verschillende vragen opgeroepen. Wat er gebeurd is in het verleden met de heer Mulder, kom je in dit boek zo goed als niet te weten.

De hond worden menselijke eigenschappen toegeschreven. In het boek lijkt de hond de heer Mulder emotioneel te begrijpen en wil de hond hem ook leren hoe zijn leven te beteren. Met de overige personages krijgt hij ook een band en treedt hij voor hen op als weldoener door hen allen te helpen met hun problemen.

Père Bruno speelt ook een vrij grote rol in dit boek. De hond brengt Mulder in contact met deze man en hij gaat naar mate het verhaal vordert een steeds grotere rol spelen in het leven van Mulder. Echter is hij aan het eind van het verhaal ineens weer naar de achtergrond verdwenen.

Ook de band die Mulder korte tijd met Sri had, is ineens weg als zij hem aan het eind van het boek gaat vermijden.

 

Setting, perspectief, open plekken

Het verhaal speelt zich af in Parijs van de 21^e eeuw. De heer Mulder is een rijk man, dus woont in een van de betere buurten van Parijs. Door de hond wordt hij geconfronteerd met de achterbuurten van Parijs en daar zijn ze dus ook regelmatig te vinden. De setting is naar onze mening goed gekozen, aangezien in een wereldse stad als Parijs veel 'avonturen' mogelijk zijn zonder dat het onrealistisch overkomt. Ook wordt Parijs gezien als broeihaard van de illegale allochtonen. Aangezien een van de thema's hierover gaat, past deze setting ook goed bij het verhaal.

Het boek is een goede afschildering van de verandering van perspectief in de wereld. In het boek verandert het perspectief van de heer Mulder. Zo had hij eerst alleen oog voor de bovenklasse, en vermeed hij mensen van lage komaf. Gedurende het boek leert hij door de hond meer oog te hebben voor deze mensen en probeert hij goede daden te verrichten. De laatste daad die hij verricht in het boek is het geven van zijn hond aan Fanta, een meisje dat voor een groot deel verbrand was tijdens de brand die aan het begin van het boek beschreven wordt. Hij heeft dus goed gedaan voor zij die het nodig hadden.

Eén van de belangrijkste open plekken is voor ons toch wel het leven van de heer Mulder. Hij verwijt zichzelf iets en wil iemand anders zijn, vandaar dat hij zich ook als Nicolas Martin voor doet. De grote vraag is: Wat heeft de heer Mulder meegemaakt of gedaan in het verleden, waardoor hij nu zo eenzaam is en zichzelf niet kan vergeven? Andere open plekken zijn het verdere verloop van het leven van de heer Mulder, wie de aanstichter is van de brand en wie Triple X is.

Thema’s en motieven

Het boek heeft naar onze mening meerdere thema's. Zo speelt enerzijds het thema 'verlangen naar liefde en geborgenheid' een belangrijke rol, en anderzijds de thema's 'superioriteitsgevoel van hogere klasse' en 'het allochtonenprobleem'.

Bij de heer Mulder komt het verlangen naar liefde en geborgenheid goed naar boven. Dit blijkt allereerst uit de band met zijn hond. Hij kan zijn hond moeilijk loslaten en deelt zijn emoties met hem. Dit blijkt vooral uit het feit dat hij meerdere malen zegt dat hij zich met de hond altijd sterk voelt, zelfs in de gevaarlijke achterbuurten van Parijs. Ook het feit dat hij zijn eerste liefde Catherine niet kan loslaten, ondanks de vele jaren die verstreken zijn, laat zijn verlangen naar liefde zien.

Het thema 'superioriteitsgevoel van hogere klasse' komt ook bij de heer Mulder weer naar boven. Zo wil hij contact met zwervers, armen etc. het liefst vermijden. Hij voelt zich superieur aan hen, maar de hond leert hem respect te tonen aan hen door de heer Mulder het goede voorbeeld te geven. Het allochtonenprobleem komt in dit boek sterk naar voren door de rellen die gedurende het boek plaatsvinden. Er vinden hongerstakingen plaats en monumentale panden worden aangetast, oftewel veel chaos. Dit gebeurt allemaal om aandacht te krijgen voor de actie 'sans papiers'.

 De Wandelaar beschikt over enkele duidelijke motieven gedurende het hele boek. Geloof is een belangrijk motief in het verhaal. Mulder is overtuigd atheïst en snapt niet waarom mensen al die moeite doen om te geloven. Toch gaat hij wel meer nadenken over geloof, nadat hij père Bruno ontmoet heeft en in de kerk is geweest.
Netheid is een ander motief dat duidelijk telkens terugkomt bij Mulder. Het is een nette man die absoluut niet tegen viezigheid kan. Hij blijft het vervelend vinden om vlakbij zwervers te zijn. In een van de scènes van het verhaal, is de bedelares bij hem thuis. Mulder raakt in paniek en nadat ze weggegaan is, poetst Mulder het hele huis.
Verder komt het allochtonenprobleem in het westen regelmatig terug in het verhaal. In het boek komen veel personen voor die geen verblijfsvergunning hebben zoals Ngolo, Sri en de Chinese man. Père Bruno doet zijn best de mensen te helpen en hier betrekt hij ook Mulder bij.

 

Oordeel

Onze oordelen over het boek verschillen nogal. We zijn het er wel over eens dat onze verwachtingen van het boek niet echt uitgekomen waren. Het was geen spannend avonturen boek, wat we verwacht hadden dat het zou zijn naar aanleiding van de flaptekst. Het boek las wel makkelijk doordat het geen echt moeilijk taalgebruik bevatte. Sommige van ons vonden het boek wat langdradig, doordat er constant gewandeld werd en de hoofdpersoon eigenlijk niet echt bijzondere dingen mee maakten.

Het feit dat de hond een hele positieve invloed had op Mulder was wel een aspect wat erg goed over kwam, het was mooi om te lezen en in te zien, hoe Mulder door het verhaal heen verandert in een heel ander persoon. Hij is zichzelf veel bewuster van de armen in de stad en loopt veel minder snel in een grote boog om ze heen.

Ondanks de langdradigheid en het gebrek aan de echte spannende avonturen, vonden we het toch allemaal een mooi boek om te lezen.

 

 

De discussie is prima verlopen. Het overleg ging heel goed en de samenwerking is ook soepel verlopen. Ik heb hierdoor eigenlijk weinig verbeteringspunten. Misschien dat het wel makkelijker geweest was, als er tijdens de les een moment was wanneer de groepjes het boek konden bespreken. Nu was het lastig een goed moment te kiezen, maar door de goede samenwerking is alles toch gelukt. De opdracht was erg leerzaam. Het boek dat ons groepje uitgekozen had, was niet een boek dat ik zelf gauw zou lezen. Op deze manier maak je weer kennis met andere genres, thema’s en schrijfstijlen van boeken. De wandelaar is een boek uit leesniveau 4. Ik vond het verhaal goed te volgen en het boek las best vlot. Voor een volgende keer zou ik nog een boek uit leesniveau 4 lezen of misschien probeer ik zelfs een boek uit leesniveau 5 uit. Ik zou nog wel een boek van Stefan Brijs of Bordewijk willen lezen.

 

Opdracht 2. WOI – Vossenjong, Marc Andries

Het boek Vossenjong beschrijft de levens van de familie Vos, waarin voornamelijk zoon Anatole Vos, eeneiige tweelingbroer van Ferdinand Vos, de grootste rol speelt in het boek. Het boek geeft geen duidelijke beschrijving over het enthousiasme tijdens de oorlog weer, maar er is wel goed te merken dat soldaat zijn voor je eigen land een plicht en een eer was. In het boek krijgt de familie Vos een brief van het Ministerie gestuurd, gericht aan de tweelingbroers, om zich medisch te laten keuren. Ferdinand Vos heeft platvoeten, waardoor hij niet in soldaatschoenen zal passen. Hij wordt afgekeurd. Anatole Vos echter is piekfijn in orde en hij meldt zich vrijwillig aan als soldaat voor België. Ferdinand heeft er moeite mee afgekeurd te zijn en hij staat bekend als de jongen met de platvoeten. Ook vindt hij het moeilijk geen steentje bij te kunnen dragen aan de maatschappij door zijn voeten. Gedurende de rest van het verhaal komen ook vaak scènes voor waarin Anatole beschreven wordt als de ‘bofkont’ omdat hij het land kan dienen en Ferdinand als de ‘ongelukkige’ omdat hij dit niet kan. Echter wordt in het boek wel duidelijk dat Anatole vreselijke dingen meemaakt als soldaat en hij ziet vele makkers sneuvelen.

Oorzaak enthousiasme voor de Eerste Wereldoorlog
De komt van de ‘grote oorlog’ riep veel enthousiasme op bij de Europese bevolking. Mensen verlangden al jaren naar een radicale omslag in hun leven, desnoods met geweld. Ze waren bereid zich daarvoor in te zetten voor de oorlog en zo voor verandering te kunnen zorgen. Ook was de verwachting dat de oorlog snel voorbij zou zijn en men voor kerstmis weer thuis zou zijn, wat uiteindelijk duidelijk anders is verlopen. Een grote bijdrage voor het aanwakkeren van het enthousiasme was ook de propaganda met onder andere pamfletten. Door censuur en propaganda probeerde de regering het volk enthousiast te maken voor de oorlog. De negatieve dingen werden verzwegen, maar de positieve dingen werden aangedikt. De vijanden werden zwartgemaakt door propaganda, wat de bevolking weer aanzette tot oorlog. Dit gebeurde bij alle partijen: België maakte bijvoorbeeld Duitsland zwart en Duitsland maakte België weer zwart. In Vossenjong komt dit ook duidelijk terug: de Duitse soldaten worden afgeschilderd als wrede wezens die nonnen verkrachten en kinderen vermoorden.

Enkele bekende pamfletten uit de Eerste Wereldoorlog:

Karel en de Elegast - Verwerkingsopdracht -

Voor de verwerkingsopdracht bij 'Karel en de Elegast' heb ik het beroemde verhaal in een nieuw modern jasje gestoken. Onderstaande betreft een fragment. 

Na twee jaar gevangenisstraf is Elegast weer op vrije voeten. Hiervoor stond hij op nummer een van de lijst van topadvocaten van het land. Bij een van zijn zaken heeft Elegast een van zijn cliënten verdedigd tegen een misdadiger en deze zaak had hij in eerste instantie gewonnen. Echter had de advocaat van de misdadiger, een advocaat die op nummer twee stond op de lijst der topadvocaten en die de naam draagt Eggeric , de rechter zo kunnen manipuleren dat de rechter Elegast als een corrupte advocaat heeft veroordeeld. Nu mag Elegast nooit meer werken als advocaat en is hij alles kwijt. Elegast loopt door de straten van Amsterdam en hij is geneigd te gaan stelen voor eigen overleving.

De afgelopen twee jaar zijn zo aan hem voorbijgegaan en Elegast heeft geen idee wat er in die tijd in de buitenwereld is gebeurd. Terwijl hij door de straten dwaalt, wordt hem een krant in de handen gedrukt. Elegast leest de grote koppen op de voorpagina: “Nummer één advocaat Eggeric boekt weer succes”. Elegast begint te grijnzen. ‘Precies wat ik al verwacht had’, denkt hij. Elegast gooit de krant in de prullenbak en hij loopt een parkje in. Het is al erg laat en onder een brug ziet hij een groepje zwervers op de grond liggen. Elegast besluit ernaar toe te gaan. Wanneer de zwervers erachter komen dat Elegast niets heeft, besluiten ze hem op te nemen in de groep. De hele nacht vertellen ze elkaar hun verhalen en Elegast krijgt medelijden met de zwervers. Hij vindt dat de zwervers deze armoede niet verdienen en dat de maatschappij drastisch veranderd zou moeten worden. ’s Nachts besluit Elegast terug de stad in te gaan om eten en een telefoon te stelen. Hij schakelt het alarm uit en breekt in bij de dichtstbijzijnde Albert Heijn supermarkt. Vervolgens gaat hij richting een telefoonzaak, waar hij een iPhone meeneemt. Het alarm was afgegaan, maar Elegast heeft de indruk kunnen wekken dat het kwam door een storing in het systeem dat wel vaker voorkwam. Zodoende heeft Elegast zich snel uit de voeten kunnen maken.

De volgende dag gaat Elegast al vroeg op pad. Hij is heel erg boos op de onrechtvaardige Eggeric. Eggeric vormt een gevaar voor de wereld en Elegast wil dat Eggeric voorgoed achter de tralies zit. Elegast bedenkt een plan waarvoor hij een grote som geld nodig heeft. Hij besluit de misdadiger te beroven, voor wie Eggeric twee jaar geleden advocaat is geweest. Elegast weet dat de misdadiger een echte drugsbaron is en dat hij een ondergrondse loods heeft met drugs en veel contant geld. Destijds heeft Eggeric deze loods goed verborgen weten te houden, waardoor Elegast corrupt overkwam. Elegast gaat meteen naar de ondergrondse loods.

Wanneer Elegast aankomt, staat de deur van de loods open. ‘Ik wist dat deze criminelenbende onvoorzichtig is, maar zijn ze zo dom om de deur open te laten staan?’, denkt Elegast. Net wanneer Elegast naar binnen wil lopen, hoort hij een bekende stem. Deze stem herkent hij uit duizenden: Eggeric. Hij besluit naar binnen te gluren en ziet inderdaad Eggeric staan, samen met de bekende groep criminelen. ‘Aha, ze werken dus samen. Ik wist niet dat Eggeric ook in het drugscircuit zat’, denkt Elegast. Hij wil ze op heterdaad betrappen, maar hij moet wel bewijs kunnen leveren. Ineens herinnert hij zich de gestolen telefoon. Hij pakt de iPhone uit zijn zak en maakt stiekem foto’s en video’s van de gesprekken tussen Eggeric en de criminelen. Tevreden loopt Elegast weg en hij gaat op weg naar het politiebureau. Hij toont aan iedereen die het maar wil zien de beelden. Het is duidelijk: Eggeric is corrupt. Diezelfde dag nog worden Eggeric en de criminelen opgepakt. Er is meer dan genoeg bewijs: de beelden en het gevonden geld en drugs in de loods. Tijdens de rechtszaak blijkt dat veel meer advocaten de dupe zijn geweest van Eggeric. De criminelen en Eggeric belanden in de cel en Elegast wordt beloond: hij mag weer advocaat zijn én hij krijgt zijn bezittingen weer terug. En de oude cliënt van Elegast van twee jaar geleden? Zij is heel erg blij dat Elegast de criminelen alsnog te pakken wist te krijgen en zij beloont hem met een flinke som geld. Elegast besluit de bezittingen en het geld met de aardige zwervers in het park te delen en zo vormt hij een mooi voorbeeld voor de maatschappij. Allen leefden nog lang en gelukkig. 

Boekverslag Siegfried - Harry Mulisch

Het boek Siegfried gaat over Rudolf Herter, een schrijver die een bezoekje brengt aan het Oostenrijkse Wenen om zijn nieuwste boek te promoten. Dit is tevens de stad waar Hitler vandaan komt. Tijdens een van zijn interviews komt Herter op het idee om een roman te schrijven over Hitler, waarin men het ware gezicht van Hitler te zien krijgt. Na afloop van een lezing maakt Herter echter kennis met het bejaarde echtpaar Falk, die informatie over Hitler heeft, wat nog nooit iemand ooit heeft geweten.

De omslag oogt erg duister, wat de verwachting opwekt van een typisch oorlogsverhaal. Ook vanwege de ondertitel ‘een zwarte idylle’, wordt de indruk gewekt van een donker en grauw verhaal. Tegelijkertijd wordt er ook een open plek opgewekt. Na het lezen van de achterkant van het boek, denk je al gauw dat het boek sterk gaat over Hitler en Eva Braun. Bovendien wekt de titel de indruk op dat het boek zal gaan over een één of andere Siegfried. Achteraf is het boek niet een typisch oorlogsverhaal. Ook wordt duidelijk dat Siegfried, Hitler en Eva Braun inderdaad een grote rol in het verhaal spelen samen met Herter.

Siegfried is het geheim dat een grote rol speelt in het verhaal. De titel Siegfried is daarom erg logisch. Siegfried is de fictieve zoon van Hitler en Eva Braun, wat niemand weet. Het boek vertelt onder andere wat er met Siegfried gebeurt. Herter probeert door Siegfried dichter bij Hitler te komen.

Het boek omvat enkele belangrijke personages. Rudolf Herter is de hoofdpersoon van het verhaal, hij is een succesvolle schrijver en een diepgaande denker. Tegelijkertijd is Herter een alter ego van Harry Mulisch. Maria is de vriendin van Herter die samen met hem naar Wenen reist. Ze is erg zorgzaam en organisatorisch. Echtpaar Falk kan beschouwd worden als één personage. Het bejaarde echtpaar is verbitterd door de oorlog en door het verlies van Siegfried, wat later duidelijk wordt. Ten slotte zijn er enkele personages die indirect in het verhaal komen. Oorlogsleider Hitler is erg ongrijpbaar en overdreven doelgericht. Eva Braun is de geliefde van Hitler en ze is erg begripvol naar Hitler toe. Hitler en Eva krijgen een zoon, Siegfried. Siegfried is een levendig en onschuldig jongetje, die midden in de oorlog zit.

Het verhaal speelt zich af in het onbepaalde heden in Wenen. Rudolf Herter is de focalisator en vanuit zijn perspectief wordt alles dus waargenomen. Het boek bevat veel open plekken. Zoals de ondertitel ‘een zwarte idylle’. Deze wekt meteen een open plek op. Ook het geheim van echtpaar Falk is een open plek. Andere voorbeelden van de open plekken zijn: wie is aanwezig in de droom van Herter en wat voor een verhaal gaat Herter in zijn roman verwerken.

Het thema van het boek is te omschrijven als ‘Hitlers ware identiteit’. Motieven die in het boek terugkomen zijn Siegfried en het Niets.

Siegfried is een mooi, intrigerend en uniek boek. Het is geen typisch oorlogsverhaal, wat eerst werd gedacht. Het feit dat het boek gaat over het enigszins ‘begrijpelijk’ maken van Hitler maakt het boek erg uniek. Ook de filosofische ideeën die Mulisch noemt, waren interessant,   alhoewel deze wel ingewikkeld waren en een hoop eigen kennis vereisten. Wij zijn erg positief over het boek en zijn tevreden dat we het boek gekozen hebben voor de opdracht.

Het proces van de discussie is prima verlopen. Er zijn zo eigenlijk geen echte verbeterpunten, aangezien alles wel soepel verliep. De opdracht was erg leerzaam, aangezien het je dwingt om ook eens een boek te lezen dat je normaalgesproken niet zo snel zou lezen. Hier leer je veel van, doordat je kennis maakt met verschillende schrijfstijlen en thema’s van boeken. Siegfried is een boek uit leesniveau 4. Het boek is niet te ingewikkeld, maar het verhaal is wel erg diepgaand waardoor de lezer ook moet meedenken met het verhaal.  Ik denk dat ik als volgend boek een boek uit leesniveau 3 of 4 zal lezen. Marte Jacobs van Tim Krabbé en/of Het Derde Huwelijk van Tom Lanoye zijn boeken die ik wel als volgend boek zou willen lezen. 

Verwerkingsopdracht: “Ik was nooit in Isfahaan” door Tommy Wieringa Beeldopdracht, door Mendy, Daan, Pim, Annamarthe en Sanne (4C)

Wij hebben gekozen voor het maken van een nieuwe omslag voor het boek van Tommy Wieringa. We vonden namelijk de oude omslag niet passend voor het boek, omdat we de lay-out niet mooi vonden. Na het bestuderen van de omslag zagen we dat deze bestond uit drie teksten, een rug en een voor- en achterkant plus titel. We hebben de titel veranderd naar: “Wieringa’s reisverhalen”. Dit hebben we vooral gedaan omdat we vonden dat als we de gehele omslag zouden veranderen, we ook de titel zouden moeten aanpassen. Ook is de titel Wieringa’s reisverhalen veel accurater dan Ik was nooit in Isfahaan. De titel Ik was nooit in Isfahaan, is afgeleid van een gedicht van P.N. van Eyck, waarin de stad Isfahaan metafoor staat voor de dood. Aangezien de dood steeds terugkomt in de verhalen van dit boek van Wieringa, is deze titel wel verklaarbaar. Echter, voordat wij het boek gingen lezen en op de hoogte waren geraakt van het gedicht van Van Eyck konden wij de titel niet plaatsen. Hierom hebben wij dus ook voor een logischere titel gekozen.

Ook de teksten die op de oude omslag stonden hebben wij vervangen. De tekst op de voorkantflap ging over het verhaal Ik was nooit in Isfahaan zelf, de tekst op de achterkant was een korte mening over het boek en de tekst op de achterkantflap was een stukje over Wieringa’s oeuvre.

Allereerst het stukje tekst op de voorflap. Dit is wat wij ervan gemaakt hebben: “Ik was nooit in Isfahaan is het Boekenweekgeschenk waarin Tommy Wieringa met veel fantasie een groot aantal kostelijke anekdotes aan de lezer cadeau doet. Van Syrië tot Egypte, van Frankrijk tot Zwitserland; Wieringa neemt je overal mee naar toe in deze verzameling van verhalen die aandoen alsof ze in een logboek hadden kunnen staan. Met zinnen als deze: "Asgabat is de naar buiten gekeerde geest van een man, een infantiele machtsfantasie, tot marmer versteend narcisme”, wekt hij een sfeer van mysterie, een neiging om verder te lezen, op zoek naar meer.”

Deze tekst geeft duidelijk weer wat je van het boek kunt verwachten, namelijk een aantal vermakelijke verhalen die zich afspelen op verschillende plaatsen, waarbij Wieringa gebruikt maakt van een zeer mooie schrijfstijl. Aangezien dit één van de eerste teksten is die mensen zullen bekijken, als zij het boek willen kopen of lezen, moet deze tekst dus duidelijk, beschrijvend (maar niet te inhoudelijk) en lovend zijn.

De tweede tekst, degene met onze mening, is de volgende geworden: “Deze fascinerende bundel van de veelgeprezen schrijver Tommy Wieringa is een groot plezier om te lezen. Doordat Wieringa gebruik maakt van een groot scala aan mooie, stilistische zinnen beleef je de verhalen alsof je er zelf bij bent. Een waardig Boekenweekgeschenk!”

Aangezien een tekst als deze, die duidelijk bedoelt is om de mogelijke lezer aan te sporen het boek daadwerkelijk te lezen, bovenal lyrisch moet zijn over het boek, is dat precies hoe we geschreven hebben. Natuurlijk is de tekst lichtelijk overdreven door het gebruik van veel bijvoeglijke naamwoorden, maar dat is in een geval als dit niet erg, integendeel, hier is het zelfs gepast.

De derde tekst over Wieringa zelf, gaat als volgt: “Tommy Wieringa kreeg in 2002 voor zijn roman Alles over Tristan de Halewijnprijs. Hij brak pas echt door met zijn veelbekroonde roman Joe Speedboot. Deze roman kreeg onder meer in 2006 de Ferdinand Bordewijk Prijs en de eerste Magazijn La Vie en Rose Prijs. Eén zin in dit boek leverde hem ook Tzumprijs van 2006 op:  “De knalpijpen glansden als bazuinen, de wereld leek te verschroeien in allesverzengend lawaai wanneer de jongens het gaspedaal intrapten met de koppeling in, alleen om te laten weten dat ze bestonden, zodat níemand daaraan zou twijfelen, want wat niet weerkaatst, bestaat niet.” Daarnaast schreef Wieringa nog een verscheidenheid aan andere prachtige boeken, waaronder Caesarion en Dit zijn de namen.”

Deze tekst is niet bijster interessant om te verantwoorden. We hebben een tekst geschreven waarin we precies vertellen welke belangrijke prijzen Wieringa gekregen heeft voor zijn werk. Dat is eigenlijk ook het doel van een tekst over de schrijver, omdat dat de lezer duidelijk moet maken dat hij veel van het boek te verwachten heeft, omdat de schrijver al veel andere bekroonde (dus goede) boeken heeft geschreven.

Dan nu het beeldmateriaal. Op de omslag hebben we drie afbeeldingen geplakt.

De afbeelding op de voorkant is een schilderij van een (Afrikaanse) markt. Hij is geschilderd door Angu Walters en heet “The Village Market”. We hebben dit schilderij gekozen voor op de voorkant, omdat het vrolijk is en meteen doet denken aan verre reizen. Dat heeft niet te maken met één van de verhalen die in het boek Ik was nooit in Isfahaan staan, maar het komt meer door de sfeer die de markt uitademt, die wij vinden passen bij het boek in zijn algemeenheid.

De tweede afbeelding echter, straalt eerder het tegenovergestelde uit van het andere schilderij. Dit schilderij van een oude man (wij vermoeden dat hij een zwerver is) straalt juist terneergeslagenheid, verdriet en melancholiek uit. Dit komt in het boek van Wieringa ook erg vaak voor. De twee afbeeldingen staan op de voor- en achterzijde van het boek, als metafoor voor “de keerzijde van de medaille”. We zijn er bij dit kunstwerk niet achter gekomen wie het gemaakt heeft.

Dan ten slotte de laatste afbeelding op de achterkantflap. Dit is een foto van Tommy Wieringa. We hebben ervoor gekozen ook een foto van Wieringa op te plakken, omdat lezers het fijn vinden een beeld te hebben van de schrijver het boek. Een foto van de schrijver is daarvoor een zeer geschikte oplossing.

Bronnen beeldmateriaal:

Afbeelding voorkant: Angu Walters, The Village Market: http://www.artcameroon.com/the-village-market/

Afbeelding achterkant: http://glassierkunst.nl/2013/11/11/2487/

Afbeelding achterkantflap: http://boeken.blogo.nl/files/2010/07/tommy-wieringa.jpg

Verwerkinigsopdracht: 'Why I Love This Book' - Het behouden huis, Willem Frederik Hermans

Het boek ‘Het behouden huis’ van Willem Frederik Hermans is een kort, maar bijzonder verhaal dat zich afspeelt in de tijd van de Tweede Wereldoorlog.  Een groep partizanen veroveren een verlaten stadje op de Duitsers en een van hen, een Nederlandse soldaat, installeert zich in een leegstaand landhuis. Echter, heroveren de Duitsers het stadje al gauw en zij nemen het landhuis in beslag. De Duitsers laten de Nederlander ongemoeid, omdat zij hem aanzien als de eigenaar van het landhuis. Maar als vervolgens de echte eigenaar opduikt, ontstaat er een bizarre situatie, met een scherpe en wrede ontknoping. ‘Het behouden huis’ is een echte bestseller voor jong en oud!

Het behouden huis heeft een hoge inzet door de gebeurtenissen die zich in het verhaal afspelen. Het boek leest vlot door de schrijfstijl van Hermans. Het verhaal speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog waardoor de lezer toch aan het denken wordt gezet over het feit dat de gebeurtenissen van het verhaal, ook in het echt plaatsgevonden kunnen hebben. De hoofdpersoon zit in conflict met zichzelf omdat hij alle mensen wil helpen, maar dit niet altijd kan door zijn positie als partizaan. Zijn keuzes worden constant op de proef gesteld door de gebeurtenissen in het boek.
Het huis zelf is prachtig ingericht met een voortuin. De kledingkasten zitten vol met kleding en het bad levert warm water, wat een bijzondere uitzondering was in die tijd.
De setting van het verhaal wordt tevens tot in de details besproken, overal waar de Nederlandse soldaat heengaat, wordt zijn omgeving wel beschreven. Wat ziet hij, wat voelt hij en wat denkt hij? De hoofdpersoon bezit vaak gemengde gevoelens omdat hij zelf ook verward is door wat er allemaal om hem heen gebeurt of om de handelingen die hij zelf moet verrichten. Achteraf laat hij gebaren achter of in zijn gedachtes is te lezen hoe hij tegenover een onderwerp staat. Deze eigenschappen karakteriseren de hoofdpersoon, wat hem menselijk maakt. Het lot ligt al vast voor de hoofdpersoon; het landhuis waar hij zich in heeft geïnstalleerd, zal niet langer meer alleen zijn terrein zijn door de komst van de Duitsers die de stad heroveren tijdens de Tweede Wereldoorlog. Deze gebeurtenis was onvermijdelijk.

Wat men nu nog moeilijk kan voorstellen, maar wat tijdens de Tweede Wereldoorlog voorkwam, waren dode mensen op straat, waar soldaten overheen marcheerden om niet uit de maat te raken.  Het buitensporige komt hierin terug. De hoofdpersoon krijgt het ene conflict na het andere conflict op zijn bord gelegd. Eerst ontdekt hij een gesloten kamer in het huis, dan willen de Duitsers bij hem intrekken, de werkelijke eigenaar van het huis duikt op en vele slachtoffers vallen voor zijn neus. De hoofdpersoon verandert gedurende het verhaal van een eigenwijze soldaat die niet naar zijn kolonel wil luisteren, naar een verbitterde soldaat met enig medeleven.
De Nederlandse soldaat wordt telkens getest op zijn uithoudingsvermogen als partizaan tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hoe verbergt hij het feit dat hij Nederlander is, dat hij weet dat de Russen komen en dat hij partizaan is? De lezer wil weten hoe de hoofdpersoon de conflicten oplost en hoe hij omgaat met de doden. De lezer wil steeds meer over de hoofdpersoon te weten komen. Er ontstaat geen echte liefde tussen de lezer en de hoofdpersoon, doordat de gebeurtenissen toch erg heftig zijn en moeilijk voor te stellen in onze huidige tijd, maar de lezer wil wel meer te weten komen over de hoofdpersoon, wat ook een soort band schept.
Het behouden huis vertelt vooral wat de Nederlandse soldaat meemaakt in oorlogstijd en de gebeurtenissen rondom het landhuis. De titel van het boek is simpel, maar vertelt precies genoeg over het verhaal. Het is pakkend, vanzelfsprekend en mysterieus. Willem Frederik Hermans gebruikt metaforen en verwerkt vergelijkingen in het verhaal. Hierdoor krijgt de lezer een nog betere indruk van de situatie in het verhaal. Dit verhaal is uniek, realistisch en heftig en de moeite waard om over na te denken. Gedurende het hele verhaal bouwen de conflicten en de gebeurtenissen zich op tot aan het eind van het boek. De lezer zit zo gedurende het hele verhaal in spanning tot de ontknoping. Het verhaal zelf is kort, maar de spanning die het verhaal met zich meebrengt is lang genoeg om de lezer te laten doorlezen.

Het behouden huis is niet overal even bekend, maar dat zou dit boek wel moeten zijn. Het boek bevat spannende gebeurtenissen, onzekerheden, mooie beschrijvingen en een wrede ontknoping. De lezer is gedurende het hele verhaal in de macht van het boek. Dit boek zet mensen aan het denken. Het behouden huis is dus een echte bestseller. 

C Verwerkingsopdracht Literatuur

Opdracht 2. 

Auctoriale vertelinstatie of ik-vertelinstantie, welke van de twee krijgt de voorkeur? In De schilder en het meisje van Margriet de Moor is een auctoriale vertelinstantie gebruikt en in Een schitterend gebrek van Arthur Japin is een ik-vertelinstantie gebruikt. Beide zijn historische romans en als ik de verhalen lees merk ik meteen een verschil in de sfeer door de manier van vertellen.

Mijn voorkeur gaat uit naar de ik-vertelinstantie zoals deze gebruikt is in Een schitterend gebrek van Arthur Japin. Bij een auctoriale vertelinstantie kijk je door de ogen van een buitenstaander die het verhaal vertelt. Het is interessant om te lezen hoe de omgeving reageert op de hoofdpersoon, maar je weet zelf niet wat de hoofdpersoon denkt. Er wordt wel beschreven hoe de hoofdpersoon zich voelt, maar het is toch anders wanneer je de emoties en gevoelens leest vanuit een ik-perspectief. Bij een ik-vertelinstantie wordt het verhaal verteld uit het ik-perspectief en door dit zit je meer in het verhaal, naar mijn mening. Dit maakt het lezen ook leuker, omdat je je beter kunt inleven in de hoofdpersoon. De sfeer bij de auctoriale vertelinstantie vind ik best algemeen bij De schilder en het meisje.
Ook kan een ik-vertelinstantie verrassingen in het verhaal opleveren. Omdat je altijd leest vanuit de hoofdpersoon, weet je evenveel als de hoofdpersoon. Wanneer de hoofdpersoon iets niet weet of iets verkeerd heeft interpreteert, kan dit voor een verrassende slinger aan het eind van het verhaal zorgen. De hoofdpersoon kan je als het ware op het verkeerde been zetten. Dit geeft het verhaal een spannende sfeer. Bij een auctoriale vertelinstantie heb je dit niet zo, omdat de verteller al weet wat er gebeurt.
Verder wordt er bij het verhaal van Margriet de Moor vooral veel dingen beschreven, zoals kleding, omgeving en mensen. Bij het verhaal van Arthur Japin worden ook wel dingen beschreven, maar dan op de manier dat de hoofdpersoon de dingen ziet. Op de auctoriale verteninstantie worden deze beschrijvingen mij wat te langdradig. De beschrijvingen zijn te duidelijk. Bij de ik-vertelinstantie heb ik dit veel minder, omdat je met de hoofdpersoon meedenkt en het niet eens erg opvalt dat de hoofdpersoon eigenlijk ook dingen beschrijft. De sfeer is hier spannender.

Een ik-vertelinstantie heeft dus mijn voorkeur.